Umudun Başladığı Yerdeyim Şimdi,Gerçek Hayat Çok Uzak

Nedense insanlara güvenme konusunda biraz problemli biriyim.Özellikle de erkeklere…Belki de babamın bana yeterince güven vermemesinden kaynaklanıyordur bu,hiç verememiş olmasından.Ben yalnız başımayken ağlarım mesela.Ya da gizli gizli;gözyaşlarımı saklaya saklaya ağlarım.

Ama bu başka…

Onu seviyorum, istiyorum.O’nda ne var derseniz,bilmiyorum…Sanırım duruşu,bakışı,gülüşü cezbediyor beni,uzaklığı,yakınlığı…Adam gibi adam diyorum,bana güven veriyor,ona güvenebilirim diyorum.Sıcacık diyorum,diyorum.

Her zamanki gibi ben severim,karşılığı olmaz,beklerim,umut ederim diye korkuyorum,ki öyle de oluyor yine…Ben korkuyorum.Etrafımdaki insanlara hep cesur imajı verdim.Wen yapar,Wen korkmaz,Wen delidir;korkusuzdur;ona bi’şeycikler olmaz dedirttim hep karşımdakine.Ama kimseye açılamadım ki doğru dürüst,kimse bilmez ne oldu,ne yaşandı,ne hissediyor Wen…Ben hep güçlü durmaya çalışıyorum,hep ayakta kalmaya çalışıyorum,olmuyor,artık olmuyor.

Onu seviyorum.Böyle kolay söylenmiyor bu,yazıldığı gibi değil,okunduğu gibi hiç değil.Onu seviyorum,ama bunu kendime bile aylarca işkence çektikten sonra itiraf edebiliyorum.Korkuyorum.Bağlanmaktan,sevmekten,yine unutamamaktan korkuyorum.Sevilmemekten deli gibi korkuyorum.Yaklaşan bir ölümü bekler gibi bekliyorum onun beni sevmediğini duyacağım anı.Kulaklarım duysun,kabullensin artık diye bekliyorum;bu bekleyiş sırasında da korkuyorum sessizce…

Neden beni sevmesin diyorum,vazgeçiyorum.Neden sevsin beni?Neden onca kişi arasında ben göze batayım?Hadi battım,neden ben?Neden,neden?Neyim var benim,neyim farklı,neyim çekici benim?Neden ben?

Korkuyorum yeniden.Korkuyorum hıçkırıklarla,sessizce korkuyorum…

O beni sevmiyor,biliyorum.

Korkuyorum ben…