Yalan

Bir arkadaşım var,Facebook'dan tanıştığı biriyle çıkmaya başladı.Ona güvendiğini,yanında rahat edebildiğini söylüyordu bana.Öncekiler gibi değil diyordu...Ama ben emin değildim o kadar.Samimi gelmemişti bana o çocuk.Mesela;daha ilk günden çocuk başladı "Seni seviyorum"lara,"Sana bağlandım"lara.Ciddiyim.İlk buluşmalarının ertesi günü nasıl sana bağladsım dersiniz ya?Mantıklı mıdır bu sizce?
Ve 'seni seviyorum'...Bu kadar kolay mı bunu söylemek?Bu kadar?! O iki kelimeyi aklına esince söylemekten korkmayan kişiden korkarım ben.Karşısındakini incitmekten korkmuyordur o.Kolayca sever...
Asıl bunu söylemekten korkan,iyice emin olana kadar bekleyendir benim güvendiğim,bana değer verdiğinden emin olabileceğim.

Neyse...Bir hafta olmadan çocukta birden beliren bir ilgisizlik otaya çıktı.Daha doğrusu çıkmış.Arkadaşım anlatıyor bana da..."Mesajlarıma cevap vermiyor.Yalan söylüyor,sürekli şüpheli davranıyor ve saçma bahaneler sıralıyor.Çelişkilerini yakalıyorum" diyor.Ben de destek veriyorum çünkü gerçekten çocuk saçma yalanlar uyduruyor.Bunların yalan olduğunu herkes anladı artık.Bu arkadaşım en yakın arkadaşlarından olan bir çocuğa da anlatıyor olayı ve çocuk una kesin bir dille "Kendimden biliyorum,bu çocuk yalancı piçin teki" diyor.

Ve bunun sonucunda kız ve erkek kavga ediyorlar.Kavgayı başlatan taraf olan kız(arkadaşım olan);çocuktan ayrılıyor...

Buraya kadar normal,ama işin bemi çıldırtan tarafı şimdi geliyor.Kız çocuktan ayrıldıktan bir kaç saat sonra mesaj atıyor:Seni seviyorum.
Ve bundan sonra çocukta bi afra bi tafra..."Seni seviyorum,hoşçakal" dan, "seni asla unutmayacağım"a bir dram.Gören duyan birlikte ne badireler atlatmış yılların
aşıkları sanacak.Ve kız da özür diliyor.Çocuk sürekli bunalım mesajlar atıyor(toplu),kız da neredeyse yalvaracak.Kız tekrar tekrar özür diliyor ve barışıyorlar.


Salak mısın,hiç mi gururun yok,bu çocuk sana belki bir düzine yalan söyledi,bir haftada çocuğa aşık olunmaz,o seni sevmiyo belli değil mi,neden bunu yapıyosun, yalanlar sayan o;af dileyip muhtaç olan yine sensin...Neler neler söyledim.Ama yok. Kızda akıl falan yok.Arada büyük bir aşk ve güven olsaydı tabi ki buna saygı duyar, hatta aralarını bizzat kendim yapardım.Ama değer mi öyle birine?Normalde mantıklı kararlar veren biri olarak tanıdığım o kız gerçekten aşık mı oldu yani bir haftada?İnternetten tanıdığı birine bu kadar çabuk güvenebilecek kadar saf mı yoksa aslında?


Ben de barışmalarını istedim ama böyle değil.Özür dileyen,kendini kabul ettirmeye çalışan taraf o olmamalıydı.Çocuk da yalanlarla ilgili bir açıklama yapmalıydı.Bundan sonra kız korkacak onu suçlamaya,çekinecek 'Beni bırakır mı' diye.
Ama çocuğun umrunda olur mu artık?

O çocuk yine yalan söylemeye devam etmez mi şimdi? Nasılsa kız avcunun içinde. Sıçmaz mı kızın güveninin orta yerine...

Bu kadar mı muhtaçtı o kız o çocuğun sevgisine? Onu sevebilecek kişilerle tanışacakken belki...Üstelik onu aldatmış,ona yalanlar söylemiş bunca erkek varken... Bu kadar mı gerekliydi bir erkek?

Ee,ne diyorsunuz?Kız mı daha aptaldı bu hikayede,erkek mi daha şerefsiz?

Yoksa yanılan ben miyim?