Ama yıllardır öğrendiğim bir şey varsa,o da bu isteğimizle başımızın dertte olduğudur.Bize ilgi gösteren biri oldu mu mest oluyoruz,sonra ilgi kesilince ayaklarımız yere değiyor,adeta çakılıyoruz.
İkinci sınıftaydım.Mahalleden bir çocuk(kendisi şu an iğrendiğim ne kadar özellik varsa hepsinin sahibiydi) bana kaş-göz yapar,öpücük filan atardı.Benden büyüktü 1-2 yaş.Nasıl mutlu olurdum,nasıl sevinirdim...Tabi ben sevmiyorum ya onu,nefret ediyorum ya ondan;yüz vermezdim.Ama her sokağa çıktığımda da onların sokaktan geçerdim.
Sonra ne oldu,ne bitti bilmiyorum ama bana ilgi göstermemeye,hatta o yaşlarda muhtemelen bir çok erkeğin yapacağı gibi beni sinir etmeye çalışmaya başladı."Şişko Wen,Gıcık Wen..."İşte o zaman çakıldım ben de.O gitti ya,ben küçücük aklımla ona aşık oldum:)İlk aşkım.Hem de ne aşk!O kadar sersemlemiştim ki bunun büyük bir aşk olduğunu sanıyordum.Bir kaç yıl platonik takıldım,sonra unuttum.Zaten görmüyordum da artık.Ama bu bir ders oldu sanırım."Wen;aklını başına topla.Bu sadece kibirdi.Sadece bir hevesti,sen büyüttün bu kadar,yoksa o çocuk,ıyy..."dedim kendime.Başta kendimi durdurmak için söylediğim bu sözcüklerin ne kadar doğru olduğunu anladığımda iyice şaşırdım.Artık o aptal kız değildim.Hâla hatalar yapıyor,yine benimle ilgilenen biri olunca ayaklarımın yerden kesildiğini hissediyordum ama artık bilinçliydim.Artık ilk gerçek aşkımı henüz yaşamadığımın farkındaydım.Artık mutluydum.
Sonra büyüdüm.Artık beni seçenlerle değil,kendi seçimlerimle ilgileniyordum.Ben bunu yapabiliyordum,ama bunu yapamayan ne çok kişi vardı...Ben artık kendime sorabiliyordum ama onların da kendilerine sormaları gereken bir şey vardı;
Gerçekten onu seviyor musun,yoksa sadece istiyor musun?
Not:Normal bir psikolojiye sahip olan bir çok kişi anasınıfında bir çocuktan hoşlanırmış.(Bana olmuştu,şaşırtıcı,o zamanlar normalmişim!)Bu anlattığım olay da aynı bunun gibi bir çoğunuzun başına gelmiştir,yanılıyor muyum?
Kayıtlar
0 yorum:
Yorum Gönder