Belki de...

Cuma gününden sonra içimdeki hisslerin neredeyse tümü kaybolmuştu.Artık ona eskisi kadar sevgi dolu bir gözle bakmıyordum.O gözle bakmamayı geçmiş,aslında yüzünü bile görmek istemiyordum.Onu gördükçe o günkü devasa cesaretim,kararlılığım ve elimde kırılan küçük umutçuklar geliyordu aklıma.

Bunu uzun uzadıya sürdüremedim ama.Çünkü ne de olsa ben kendimi biliyorum.Ondan tamamen vazgeçmem için başka şeylerin olması gerek,daha büyük bir hayalkırıklığı yaşamalıyım. Ve sessiz sedasız atlatmalıyım tüm olanları.Aylar sonrada aklımda küçük anılar şeklinde kalmalı...

Tüm o negatif duyguların pençesinde gördüm onu tekrar.Ama inadına gülümse taktiğini uyguladım.Ne de olsa ne ona olan sevgimi biliyordu ne de ilan-ı aşk planlarımı. Eski neşeme geri dödüm.Uzun tutmam hüzünlü şeyleri içimde.Daha doğrusu evden çıkarken bırakırım bir kutunun içinde ve eve döndüğümde de unuturum orda olduklarını.Bir de bakmışım ki kutu da yok,kaybolmuş!

Vazgeçmek istedim ondan.Ama bu hafta içerisinde ve daha öncesinde yaşananlar o kadar sık geldi ki aklıma yapamadım.Kendi kendime gelin güvey olmaya başladım.Bu sefer uydurmadığıma da emindim hem.Ben halisinasyon görüyor olabilirdim ya diğer üç arkadaşım? Onlar da mı kafayı bulmuş,aynı hayali görüyorlardı? Bu hafta o kadar çok göz göze geldik,o kadar çok bana bakışlarını hissettim ki ister istemez bir gülümseme yayıldı suratıma."Acaba?" dedim ve gene gülümsedim.Sırf bunlar mı olmuştu, normalde günde iki kere zor karşılaştığım adamla on kez karşılaşmaya başladım.İyice umutlanmaya başlamıştım.



Ve gene cuma...Belki geçen hafta yapamadığımı bu hafta söylerim dedim o umutlu halimle.Ama vazgeçtim sonra çünkü ben her ne kadar onun da beni sevebileceğine inansam da,"o da seviyor,o da seviyor" diye şarkı söyleyip dans etmek istesem de, kabul etmek istemesem de içten içe biliyorum.Bunlar aslında böyle değil.Ben o kadar pempe gözlüklerle izliyorum ki onu.Her hareketi bana böyle hissettiriyor.Çünkü ben mutlu olmak istiyorum,bir erkeğe güvenmek,sessizce ona sarılıp bir film izlemek istiyorum.Hiç konuşmadan sadece sarılarak oturmak istiyorum,güven duygusunun içime doluşunu hissetmek istiyorum.

Ve diyorum ki umarım bu blogu okuyorsundur.Milyarda bir ihtimal dahi olmasa da bu blogu okumanı ve bunları sana yazdığımı bilmeni istiyorum.Pazartesi seni gördüğümde gözlerinde "evet,okudum demek o sensin" ifadesini görmek istiyorum.Ya da boşver okuma bunları,bilme hiç bir şeyi.Ben gene senin için yazayım ama sen gene de bilme en iyisi.